امیرخان

قلعه نویی در زمستان ۱۳۶۷ به تهران بازگشت و به باشگاه استقلال تهران پیوست و تا پایان دوران بازی اش در این تیم ماند. اولین بازی او به عنوان بازیکن استقلال در تاریخ ۱۳۶۷/۱۲/۱۹ مقابلپرسپولیس رقم خورد. این بازی که در انتهای فصل ٦٧-٦٨ و در مرحله یک چهارم نهایی جام حذفی ایران برگزار می شد به ضربات پنالتی کشیده شد و او پنالتی اش را از دست داد.

نخستین قهرمانی قلعه نویی با استقلال در اولین فصل کامل حضورش در استقلال (فصل ٦٩-٦٨) و در اولین لیگ باشگاه های ایران پس از انقلاب (لیگ قدس) روی داد. استقلال که پس از پرسپولیس نایب قهرمان باشگاه های تهران در این فصل شده بود، در لیگ باشگاه های ایران پس از صدر نشینی در گروه دوم و شکست دادن ٤-٠ ملوان انزلی در مجموع دو بازی رفت و برگشت نیمه نهایی، در بهار سال ۱۳۶۹ در مسابقه فینال پرسپولیس را ۲-۱ شکست داد که هر دو گل استقلال روی پاس های قلعه نویی به ثمر رسید. ^[۱۲]

در دومین فصل (فصل ۷۰-٦٩) قلعه نویی با استقلال در زمستان ۱۳۶۹ مجدداً نایب قهرمان لیگ باشگاه های تهران شد. پس از آن استقلال با شکست از ملوان انزلی در ضربات پنالتی نایب قهرمان جام حذفی ایران در زمستان ۱۳۶۹ گردید. ^[۱۳] در این فصل لیگ سراسری برگزار نشد و تیم های باشگاهی در مسابقات استانی شرکت می کردند تا ١٢ تیم برای شرکت در اولین دوره لیگ آزادگان انتخاب شوند. ضمن اینکه چند ماه از سال ١٣٦٩ را تیم ملی ایران در اردوی آمادگی برای شرکت در بازی های آسیایی ١٩٩٠ پکن بود که در نهایت با قهرمانی تیم فوتبال ایران خاتمه پیدا کرد. قلعه نویی به همراه استقلال توانست در ابتدای تابستان ۱۳۷۰ پس از بیست سال عنوان قهرمانی جام باشگاه های آسیا را در فصل ٩١-١٩٩٠ را به دست آورد. مرحله مقدماتی مسابقات این دوره جام باشگاه های آسیا در تابستان ۱۳۶۹ برگزار شده بود، اما به دلیل اشغال کویت توسط عراق و وقوع جنگ اول خلیج فارس، مرحله نهایی چند ماه به تعویق افتاده بود.

در فصل بعدی (فصل ۷١-۷۰) استقلال پس از ۵ سال عنوان قهرمانی لیگ باشگاه های تهران را در زمستان ۱۳۷۰ به دست آورد. ^[۱۴] این آخرین فصلی بود که استقلال و پرسپولیس در لیگ باشگاه های تهران شرکت کردند. در این فصل به دلیل تغییر تقویم مسابقات آسیایی، جام باشگاه های آسیا در زمانی فشرده تر از دوره های قبلی برگزار شد. در مرحله نهایی مسابقات که در آذر و دی ١٣٧٠ در قطر برگزار شد، استقلال با بازی هایی شکننده تا دیدار فینال جام باشگاه های آسیا پیش رفت، اما با شکست از الهلال عربستان در ضربات پنالتی نایب قهرمان جام باشگاه های آسیا در فصل ٩٢-١٩٩١ شد. ^[۱۵] از این دوران (سالهای ٦٩ و ٧٠) به عنوان سال های طلایی استقلال با مربیگری منصور پورحیدری یاد می کنند، چرا که استقلال عناوین قهرمانی تهران، ایران، و آسیا را به دست آورد و سه بار رقیب سنتی اش پرسپولیس را شکست داد بدون اینکه از این تیم شکست بخورد. در لیگ آزادگان این فصل استقلال شروع خوبی داشت و صدرنشین نیم فصل اول شد، اما در نیم فصل دوم که عمدتاً پس از تعطیلی موقت مسابقات و در بهار ١٣٧١ برگزار شد، افت کرد و در پی شکست از پاس تهران، نهایتاً قهرمانی را به این تیم واگذار کرد. استقلال در این فصل نایب قهرمانی لیگ ایران (لیگ آزادگان) شد، هرچند در دو بازی رفت و برگشت پرسپولیس را شکست داد.

در فصل بعدی یعنی لیگ دوم آزادگان (فصل ۷٢-۷١) قلعه نویی بخش عمده فصل را به دلیل مصدومیت از دست داد. پیش از شروع فصل پورحیدری به دلیل مشغله خانوادگی از استقلال جدا شد و بیژن ذوالفقارنسب جانشین او شد. ضمن اینکه. قبل از شروع این فصل بازیکنان نامدار و پرسابقه ای مثل شاهرخ بیانی، مجید نامجو مطلق، جعفر مختاری فر، و رضا احدی از استقلال جدا شدند. استقلال در لیگ آزادگان در رتبه سوم گروهش قرار گرفت و نتوانست به مرحله نیمه نهایی جام آزادگان صعود کند. ضمن اینکه در مسابقات سوپر جام تهران که در زمستان ٧١ و برای تعیین چهار سهمیه تهران در لیگ آزادگان فصل بعد برگزار شد هم نتوانست سهمیه حضور در سومین دوره لیگ آزادگان را به دست آورد. در پی این نتایج و به دنبال چند تصمیم غیر منتظره در فدراسیون، قرار شد تا استقلال به جای بازی در لیگ باشگاه های تهران، به همراه چند تیم تهرانی دیگر در مسابقات کشوری دیگری تحت عنوان لیگ دسته سوم آزادگان - که ارتباطی با لیگ های دسته اول و دوم آزادگان از لحاظ صعود و سقوط تیم ها نداشت - شرکت کند. در این زمان بازیکنان ملی پوش و نامداری مثل شاهین بیانی، عابدزاده، مرفاوی، و هاشمی مقدم، از استقلال جدا شدند. با جدایی شاهین بیانی در پایان این فصل، قلعه نویی کاپیتان استقلال شد.

پس از یک سال دوری استقلال از سطح اول فوتبال کشور، قلعه نویی با استقلال قهرمان سوپر جام تهران در بهار ۱۳۷۳ شد تا استقلال مجدداً برای فصل ٧٣-٧٤ به لیگ دسته اول کشور بازگردد. استقلال این فصل را با سرمربیگری لئونید بیلفسکی مربی روس شروع کرد و نتایج خوبی در نیم فصل اول نگرفت، اما در پایان نیم فصل نصرالله عبداللهی جانشین بیلفسکی شد و با متحول کردن استقلال این تیم را تا فینال پیش برد. در مسابقه فینال - که امیر قلعه نویی، صادق ورمزیار، و محمود فکری آن را به دلیل محرومیت از دست دادند - استقلال در پایان وقت اضافه با نتیجه ١-٠ از سایپا شکست خورد و نایب قهرمان چهارمین دوره لیگ آزادگان شد.

در پنجمین دوره لیگ آزادگان در فصل ٧٤-٧٥ استقلال با مربیگری پورحیدری در رتبه سوم لیگ قرار گرفت، اما قهرمان جام حذفی فوتبال ایران شد. قلعه نویی هر دو گل استقلال در بازی برگشت فینال جام حذفی ۷۵-۱۳۷۴ در مقابل برق شیراز را به ثمر رساند. در این دو قهرمانی آخر در سالهای ٧٣ (سوپر جام تهران) و ٧٥ (جام حذفی ایران) قلعه نویی کاپیتان استقلال بود. ^[۱۶]

آخرین فصل حضور قلعه نویی در استقلال فصل ٧٥-٧٦ بود که استقلال شروع خوبی در لیگ و جام در جام باشگاه های آسیا داشت و حتی برای مدت کوتاهی صدرنشین لیگ آزادگان شد، اما در اواسط نیم فصل اول تیم دچار افت شدیدی شد. در این فصل منصور پورحیدری در پایان نیم فصل اول و پس از بازیهای یک چهارم نهایی جام در جام آسیا از استقلال جدا شد و ناصر حجازی جانشین او شد. استقلال در پاییز ١٣٧٥ جام در جام آسیا را با رتبه چهارم و در بهار ١٣٧٦ لیگ را با رتبه ششم به پایان برد. قلعه نویی هم که فصل را آماده شروع کرده بود، بخش زیادی از مسابقات و به ویژه عمده نیم فصل دوم لیگ را به دلیل مصدومیت مزمن زانو از دست داد و در انتهای فصل از دنیای بازی کناره گیری کرد.

امیر قلعه نویی در ٤ سال آخر حضورش در استقلال بازوبند کاپیتانی این تیم را بر بازو می بست. او به خاطر توانایی اش در رهبری میانه میدان استقلال در دوران کاپیتانی در این تیم، در میان گروهی از هواداران استقلال و مطبوعات ایران به ژنرال معروف شد که هنوز در بعضی رسانه ها با این لقب از او یاد می کنند. ^{[۱۷] [۱۸] [۱۹]}